Carska Droga

Na Carskiej Drodze nie ma ani jednego zakrętu, który dałoby się wziąć z fantazją. Grobla usypana nad bagnami Biebrzy biegnie tak prosto, że wzrok gubi jej koniec gdzieś pod horyzontem, a wskazówka prędkościomierza i tak nie ma prawa przekroczyć pięćdziesiątki. Dla starego auta brzmi to jak trasa z gatunku najnudniejszych. W rzeczywistości jest dokładnie odwrotnie.

Droga powiatowa numer 1838B prowadzi przez środek Biebrzańskiego Parku Narodowego, od Strękowej Góry aż po Goniądz — 46,6 km, które silnik pokonuje w niespełna półtorej godziny, a które spokojnie wypełniają cały dzień. To nie jest droga do prowadzenia, tylko do patrzenia, i do tego klasyk nadaje się lepiej niż nowoczesne auto. Limit pięćdziesięciu kilometrów na godzinę, gdzie indziej uciążliwy, tutaj zdejmuje z kierowcy cały pośpiech.

Od Strękowej Góry na groblę

Trasa zaczyna się u wrót doliny, na skrzyżowaniu z drogą krajową numer 64 w Strękowej Górze. Tuż obok wznosi się wzgórze Góra Strękowa z mogiłą kapitana Raginisa — warto rzucić na nie okiem, zanim koła wjadą na nasyp. Zaraz za wsią droga przechodzi przez most na Narwi i to tam otwiera się pierwszy bagienny widok doliny.

Dalej asfalt biegnie przez Laskowiec, za którym przy samej jezdni stoi wieża widokowa z panoramą Bagna Ławki. Obok zostawiono krótką, brukowaną kieszeń na postój — jedyny kamienny fragment na całej trasie, mały ślad dawnego rzemiosła pośród nowego asfaltu.

Między Długą Luką a Dobarzem, gdzie wychodzą łosie

Najsłynniejszy kadr doliny czeka przy kładce Długa Luka, która prowadzi w głąb Bagna Ławki. Parkingu tu nie ma, więc auto zostawia się przy samym wejściu; na kładkę wpuszcza dopiero karta wstępu do parku, choć po jezdni jeździ się bez opłat.

To właśnie między Długą Luką a Dobarzem najłatwiej spotkać łosia, jak wychodzi z szuwarów wprost na drogę o świcie albo o zmierzchu. National Geographic Traveler nazwał tę groblę Łosiostradą i trudno o celniejsze określenie. W Dobarzu czeka karczma z parkingiem, a nieco dalej, w Barwiku, postój z wiatami — dobre miejsca, żeby przystanąć i poczekać na króla bagien.

Twierdza Osowiec i skarpa nad Goniądzem

Bliżej mety droga mija Twierdzę Osowiec z 1882 roku — carską warownię, która przeszła do historii dzięki „atakowi umarłych" z 1915 roku, a dziś mieści siedzibę parku i muzeum w jednym z fortów. Nazwa trasy nie jest zresztą przenośnią: trakt powstał z dekretu cara Mikołaja II na przełomie XIX i XX wieku i pierwotnie ciągnął się znacznie dalej, z Osowca przez Goniądz i Suchowolę aż do Grodna, jakichś 128 kilometrów. Dziś kończy się skromniej — na rynku w Goniądzu, rozłożonym na skarpie, z której całą dolinę Biebrzy widać jak na dłoni.

Nawierzchnia, karta wstępu i pora dnia

Nawierzchnia to równy asfalt po przebudowie, ale droga jest wąska i praktycznie pozbawiona poboczy — zjechać z niej nie ma dokąd, więc niski klasyk poradzi sobie bez trudu, o ile kierowca nie liczy na wyprzedzanie. Sama jezdnia nic nie kosztuje; karta wstępu do parku obowiązuje dopiero na kładkach i szlakach. Przejazd jest możliwy przez cały rok, ale rytm wyznaczają tu łosie: szczyt kolizji przypada na jesień i zimę, kiedy park prowadzi akcję „Jedź ŁOŚtrożnie", dlatego najlepiej jechać za dnia. Stan na lipiec 2026 jest czysty — na drodze 1838B nie zapowiedziano robót, a zamknięty od 2 kwietnia 2026 łącznik rowerowy przy Osowcu dotyczy wyłącznie rowerzystów i pieszych, nie samochodów. Warto ruszyć z południa na północ, od Strękowej Góry ku Goniądzowi, gdzie dolina żegna kierowcę ze skarpy nad rzeką.