Duża Obwodnica Bieszczadzka

Rynek w Lesku o poranku jest jeszcze pusty, a to stąd zaczyna się jedna z najbardziej lubianych przez kierowców pętli w polskich górach. Nazywają je bramą Bieszczadów nie bez powodu — za zamkiem Kmitów i osiemnastowieczną synagogą droga rusza na południe, coraz głębiej między połoniny, żeby po całym dniu wrócić w to samo miejsce.

Cała obwodnica liczy niespełna 152 kilometry i samej jazdy zajmuje około czterech i pół godziny, ale z postojami wypełnia cały dzień. W sieci krąży pod kilkoma nazwami — Duża albo Wielka Obwodnica Bieszczadzka, po prostu pętla bieszczadzka — zawsze chodzi o ten sam przejazd wokół najwyższej części gór.

Z Leska przez Baligród do Cisnej

Pierwszy odcinek prowadzi doliną na południe, przez Hoczew i Baligród, i długo nie zdradza, co czeka dalej. Warto zatrzymać się w Majdanie pod Cisną, gdzie stacja Bieszczadzkiej Kolejki Leśnej pamięta rok 1898 — wąskotorówka, która kiedyś woziła drewno, dziś zabiera turystów w głąb dolin bez asfaltu. Za Cisną teren się podnosi i droga zaczyna pracować poważniej.

Serpentyny spod Połoniny Wetlińskiej

Wetlina to ostatni większy postój przed najlepszą częścią trasy. Za wsią droga wojewódzka 897 wspina się ku Przełęczy Wyżnej zakręt za zakrętem, a Połonina Wetlińska rośnie w bocznej szybie — to według znawców jeden z najlepszych odcinków do prowadzenia w całej Polsce. Na przełęczy działa płatny parking widokowy u wejścia na Chatkę Puchatka. Dalej asfalt opada do Ustrzyk Górnych, najdalej wysuniętego punktu pętli i bazy pod Tarnicę, z odnogą do Wołosatego.

Powrotne ramię i widok nad Lutowiskami

Z Ustrzyk Górnych obwodnica zawraca na północ drogą 896 i zmienia charakter — mniej serpentyn, więcej spokojnych, szerokich widoków. Przy szosie stoi drewniana cerkiew w Smolniku nad Sanem z 1791 roku, wpisana na listę UNESCO, a kawałek dalej punkt widokowy nad Lutowiskami otwiera panoramę 210 stopni na pasmo Otrytu i połoniny. Za Czarną Górną droga schodzi do Ustrzyk Dolnych z rynkiem i Muzeum Przyrodniczym Bieszczadzkiego Parku Narodowego, a stamtąd krajową 84 pętla domyka się w Lesku.

Nawierzchnia, sezon i utrudnienia

Asfalt na głównej pętli trzyma się dobrze, z łatami po każdej zimie, i przejedzie tędy również nisko zawieszony klasyk. Zjazdy z przełęczy bywają długie i strome, więc rozsądniej hamować silnikiem, niż przegrzewać bębny na długim spadku. Postój pod połoninami kosztuje — parkingi Bieszczadzkiego Parku Narodowego są płatne, 25 złotych za dobę, w sezonie od 14 kwietnia do 13 listopada 2026 roku.

Na dwóch odcinkach pętli obowiązuje ruch wahadłowy, o którym lepiej wiedzieć przed wyjazdem. W Cisnej, na drodze 893, osuwisko zwęziło jezdnię do jednego pasa i od września 2025 roku samochody jadą na zmianę, na razie bez terminu zakończenia. W Bereżkach na drodze 896 trwa remont dwóch mostów z ograniczeniem do 30 km/h, zaplanowany do 6 listopada 2026 roku. Żadne z tych utrudnień nie zamyka trasy. Warto też pamiętać o zapowiedzianej rozbudowie drogi 896 na odcinku Czarna Górna–Smolnik: po wejściu ekip w teren mocno utrudni wschodnie ramię pętli, więc przed dłuższą wyprawą dobrze sprawdzić bieżący stan dróg.

Najlepsza pora to miesiące od maja do października. Zimą drogę się odśnieża, ale po większych opadach przełęcze między Wetliną a Ustrzykami Górnymi bywają czasowo nieprzejezdne i dla klasyka to termin ryzykowny. Kto szuka lżejszej wersji, może zamiast dużej pętli okrążyć Jezioro Solińskie Małą Obwodnicą — około 110 kilometrów wokół zalewu. Najlepiej jechać zgodnie z opisanym kierunkiem, od Leska przez Cisną ku serpentynom, poza szczytem lata, kiedy na przełęczach robi się luźniej.